Que é a vida?

A vida é vivir. Non é unha cousa, é un proceso. Non hai forma de coñecer o que é a vida máis que vivindo, estando vivo, fluíndo, discurrindo con ela. Se buscar o significado da vida nalgún dogma, en unha determinada filosofía, en unha teología, da por seguro que te perderás o que é a vida e o seu significado. A vida non te está esperando en ningunha parte, estate sucendendo. Non se encontra no futuro como unha meta que tes que alcanzar, está aquí e ahora, en este mismo momento, no teu respirar, na circulación do teu sangue, no latir do teu corazón. Calquer cousa que seas é a túa vida, e se te pos a buscar significados en outra parte, perderala. A vida é inseguridade. A cada momento dirixese cara unha inseguridad maior. É un apostar. Un nunca sabe o que vai siceder. E é bonito que un nunca o sepa. Se fora predecible, non valdría a pena vivir a vida. Se todo fora como che gustaría que fose e se todo fora unha certeza, non serías un home, serías unha máquina. Solo existen certezas e seguridades para as máquinas. A mellor forma de perder a vida é ter unha certa actitude ante ela. As actitudes teñen a súa orixe na menta, e a vida supera a mente. As actitudes son as nosas creacións, son os nosos prexuizos, as nosas invencións. A vida non e creada por nós; ó contrario, nós somos solo ondas no lago da vida.Que clase de actitude pode ter unha ola con respecto ó océano? Que tipo de acitude pode ter unha folla de herba cara a Terra, a Lúa, o Sol, ou as estrelas? Todas as actitudes son egoístas, todas as actitudes son estúpidas.